Του Χρήστου Τσαντήλα*
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ: Μια πλατεία γεμάτη…λίρες!
ΤΟ σκαρίφημα μιας περιοχής, με κάποια σημεία για τον προσανατολισμό, όπως έναν πλάτανο θυμάμαι, μια πέτρινη βρύση, έναν στύλο της ΔΕΗ, διαγωνίως και στην ευθεία με το καμπαναριό του Αη-Γιώργη και πιο κει ένα περίπτερο, χωρίς και πολλές άλλες λεπτομέρειες, βγήκε διπλωμένο σαν πάπυρος απο την τσέπη του μεσήλικα που ακουμπούσε τώρα τους αγκώνες στο γραφείο μου και σκύβοντας με συνωμοτικό ύφος, ψιθύρισε:
-«Είσαι μέσα; Έλα και δεν θα χάσεις…».
ΛΙΓΑ λεπτά πριν και από απόσταση (μην δω και λεπτομέρειες), ξεδίπλωνε ένα κομμάτι χαρτί, μαυρισμένο στις άκρες, τσαλακωμένο και κιτρινισμένο από τον χρόνο… Ήταν ένας χάρτης με τα σημάδια που θα τον οδηγούσαν στο … όνειρο ζωής. Έναν κρυμμένο θησαυρό! Αποτελούμενο απο κάμποσα κασόνια, γεμάτα με χρυσές λίρες! Εγγλέζικες λίρες! Που τις πετούσαν με βαρέλια στους αντάρτες οι σύμμαχοι, βοηθώντας τους έτσι στον πόλεμο κατά του Γερμανού κατακτητή.
ΤΕΤΟΙΑ κασόνια, κατά τις μαρτυρίες των απανταχού χρυσοθήρων, είχαν πετάξει απο αέρος οι Εγγλέζοι. Πάρα πολλά στον Κίσσαβο και άλλα τόσα στον Όλυμπο. Και να τώρα, που κάποιος, κάπως, κάποτε (τρεχαγύρευε δηλαδή) πληγωμένος θανάσιμα σε μάχη, παρέδωσε σε συγγενή το μυστικό του κρυμμένου θησαυρού. Ο τελευταίος δε, πριν πεθάνει, το έδωσε στον αγρότη, που βρίσκονταν τώρα με τον χάρτη στο γραφείο μου:
-«Αλήθεια σου λέω, είμαστε μια ομάδα και τσοντάραμε από ένα ποσό ο καθένας, για τα έξοδα ανεύρεσης του θησαυρού. Μιλήσαμε και με τον προϊστάμενο της Κτηματικής και θα πάρουμε άδεια να σκάψουμε νομίμως παρουσία αστυνομίας και υπηρεσίας, αφού θα πρέπει να αποδώσουμε στο δημόσιο το μερίδιο του θησαυρού που του αναλογεί».
-«Καλά όλα αυτά, εγώ και η εφημερίδα τι σχέση έχουμε;».
-«Θέλουμε να μην γραφεί τίποτα, πριν βρεθεί ο θησαυρός. Ξέρετε, θα μαζευτεί κόσμος, πολλοί περίεργοι…».
-«Και που βρίσκεται αυτό το σημείο… μπορώ να μάθω;».
-«Στην πλατεία των Γόννων!».
-«Καταμεσίς;».
-«Καταμεσίς!».
-«Δηλαδή;».
-«Κάτω από τον πλάτανο!».
ΟΙ κυνηγοί θησαυρών, μαζί με τον προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου, τον τοπικό διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος και φυσικά και την «Ελευθερία», για το ρεπορτάζ, νωρίς με το ξημέρωμα, παρακολουθούσαν το μεγάλο εκσκαπτικό μηχάνημα που όργωνε το πλακόστρωτο της γραφικής πλατείας του χωριού. Λίγο πιο κει, λίγο πιο δω, κάπου πιο δεξιά ή και πιο αριστερά, ίσως λίγο πιο βαθειά, όχι εκεί, προς τα εδώ, η μαγνητική ράβδος των χρυσοθήρων και η μπουλντόζα, μόνο κάτι … σκουριασμένα σύρματα και καρφιά ανακάλυψε. Τζίφος ο θησαυρός, γιατί ούτε καν …άνθρακας δεν βρέθηκε.
ΚΙ ύστερα άρχισαν οι διαβουλεύσεις μεταξύ των χρυσοθήρων. Για το πόσα λεφτά θα δώσουν στην κοινότητα για την αποκατάσταση της πλατείας. Τα έξοδα ήταν πολλά. Και δεν ήταν μόνον αυτά. Κόστιζε και η άδεια από το δημόσιο. Τα βρήκαν δεν τα βρήκαν, πάντως πλήρωσαν ακριβά το μυστικό, η πληγωμένη πλατεία αποκαταστάθηκε και έμεινε μόνο ο μύθος του κρυμμένου θησαυρού.
*Ο Χρήστος Τσαντήλας είναι συνταξιούχος δημοσιογράφος. Υπήρξε επί σειρά δεκαετιών Διευθυντής Σύνταξης στην εφημερίδα Ελευθερία.
