Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση είναι ο πυρήνας της πολιτιστικής δράσης του Onassis Culture.
Η Στέγη, εδώ και 15 χρόνια, αποτελεί έναν δυναμικό χώρο όπου η σύγχρονη δημιουργία συναντά την αισθητική, την επιστήμη και τις τέχνες, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο πολιτισμός δεν είναι απλώς κάτι που παρακολουθούμε, αλλά κάτι που ζούμε και μας μεταμορφώνει, ανοίγοντας νέους δρόμους για την κοινωνία και το κοινό μας μέλλον.
What’s On
Από το 2010 μέχρι σήμερα μοιραζόμαστε, παίρνουμε θέση, τολμάμε, αλλάζουμε, εξελισσόμαστε.
Στα 15 χρόνια της λειτουργίας της, η Στέγη έχει φιλοξενήσει περισσότερες από 15.000 παραγωγές και φεστιβάλ, προσελκύοντας πάνω από 1.750.000 θεατές που γνώρισαν από κοντά τον παλμό της σύγχρονης δημιουργίας. Είναι το μέρος όπου οι θαρραλέοι, ανήσυχοι και τολμηροί Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες βρίσκουν τα μέσα και την υποστήριξη για να προβάλουν τη δουλειά τους και να εξερευνήσουν νέα δημιουργικά μονοπάτια.
Παράλληλα, η Στέγη είναι το σημείο συνάντησης του σύγχρονου πολιτισμού με την αισθητική και την επιστήμη. Είναι ένας χώρος όπου πυροδοτούνται συζητήσεις για ζητήματα ουσιαστικά, που όμως δεν είναι αυτονόητα. Ένα μέρος όπου αμφισβητούνται στερεότυπα και τίθενται ερωτήματα σχετικά με την κριτική σκέψη, τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, με στόχο τη δημιουργία ιδεών και δράσεων που μπορούν να διαμορφώσουν μια καλύτερη κοινωνία. Εδώ, τα όρια μεταξύ επιστήμης, τέχνης, κοινωνίας, παιδείας και πολιτικής επαναπροσδιορίζονται διαρκώς.
Μέσω του Onassis Stegi Touring Program, η Στέγη έχει αναδειχθεί σε σημαντικό πρεσβευτή της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας διεθνώς. Από το 2011, έχει υποστηρίξει Έλληνες δημιουργούς ώστε να παρουσιάσουν το έργο τους σε διεθνώς αναγνωρισμένα φεστιβάλ, όπως της Αβινιόν και το International Theater Amsterdam. Περισσότερες από 100 παραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής έχουν ταξιδέψει σε 56 χώρες και περίπου 200 πόλεις παγκοσμίως, ανοίγοντας έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη ελληνική δημιουργία και το διεθνές κοινό.
Το κτίριο της Στέγης στη Λεωφόρο Συγγρού αποτελεί τον πυρήνα αυτών των δραστηριοτήτων, φιλοξενώντας θεατρικές, χορευτικές, μουσικές, κινηματογραφικές, εικαστικές και ψηφιακές παραστάσεις. Ωστόσο, η επιρροή και το όραμά της εκτείνονται πολύ πέρα από τα όρια του εμβληματικού της κτιρίου, φτάνοντας στην καρδιά της Αθήνας και συμβάλλοντας ενεργά στη διαμόρφωση της πολιτιστικής ζωής της πόλης.
Δεν είναι μόνο τα έργα, οι παραστάσεις, τα φεστιβάλ. Είναι οι ιδέες, τα χειροκροτήματα, τα βλέμματα, οι αντιδράσεις, οι συζητήσεις στα φουαγιέ και στα social. Είναι τα μεγάλα ξενύχτια και οι μικρές στιγμές που γίνονται μεγάλες. Είναι οι άνθρωποί μας – στις σκηνές και στις δράσεις μας. Όλα όσα γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα σε αυτή τη Στέγη, κι απλώθηκαν πολύ πιο πέρα από τα όριά της.
Φετος, στρεφουμε το βλεμμα μας στις οικογενειες
Από τον Οκτώβριο του 2025 έως τον Ιούνιο του 2026 η Στέγη μάς προσκαλεί σε ένα ταξίδι στον πρώτο ιστό της ζωής μας, στη δίνη της οικογένειας, μερικές φορές ως οδηγό επιβίωσης, άλλοτε όχι μόνο ως βιολογικό δεσμό αλλά ως κοινότητα, ως πεδίο μνήμης και μέλλοντος, ως πυρήνα ζωής. Η οικογένεια όπως τη βιώνουμε – εύθραυστη, αντιφατική, τρυφερή, συχνά τραυματική, πάντα καθοριστική.
Τη φετινή σεζόν ξεδιπλώνεται ένα πολύμορφο οικογενειακό πορτρέτο, μέσα από έργα που μιλούν για την εγγύτητα και την απόσταση, τον έρωτα και την απώλεια, την ανάγκη να ανήκεις και τον φόβο να χαθείς, ιστορίες που αγγίζουν τη μνήμη, τη μεταβίβαση, την αποξένωση και την επιθυμία και μας προσκαλούν να επανεξετάσουμε τι σημαίνει «οικογένεια» σήμερα.
«Τις αγαπάμε, δεν τις αντέχουμε, μας αγαπάνε, τις απορρίπτουμε, τις αγαπάμε, μας απορρίπτουν./ μας πληγώνουν, τις βρίζουμε, τις λέμε σόι, βλέπουμε τις παλιές φωτογραφίες και δακρύζουμε, κάποιοι παιδευόμαστε να φτιάξουμε καινούριες που θα τις λέμε «δικό μας δημιούργημα», άλλοι όχι./ αγκαλιαζόμαστε, τσακωνόμαστε για το πατρικό, μαζευόμαστε στις γιορτές και μετά αναθεματίζουμε την ώρα και τη στιγμή, νοσταλγούμε τα τραπεζώματα που πέτυχαν γιατί γελάσαμε, διαλυόμαστε για το τίποτα, τα βρίσκουμε στο πρόβλημα, και ξανά από την αρχή./ αλλά υπάρχουν και οι άλλες. Τις λέμε φίλους, και τους έχουμε «σαν οικογένεια», «καλύτερα από οικογένεια». Είναι οι σύντροφοι ζωής. Εκείνοι που διαλέξαμε και μας διάλεξαν./ κάποιο μυστικό συστατικό μάς συνδέει με εκείνους που ονομάζουμε και νιώθουμε οικογένεια. Δεν έχει όνομα./ είναι στ’ αλήθεια μυστικό./». – Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ιδρύματος Ωνάση
